// J-Visual Kei, J-ROCK, J-POP // Translate Interview

              ทุกครั้งที่เริ่มถ่ายละครในหัวผมจะมีแต่เรื่องของบทละคร สมองของผมจะคิดวนเวียนแต่กับเรื่องที่ว่าจะแสดงบทบาทออกมายังไง ยิ่งคราวนี้มีคำเฉพาะทางเยอะ ทำให้จำยากมาก ทั้งยังต้องฝึกพิเศษเพื่อให้ท่าทางตอนผ่าตัด และการรักษาออกมาเหมือนคุณหมอจริงๆ ตอนนี้การใช้ชีวิตของผมเลยมีแต่ “Code Blue” อย่างเดียว เป็นเอามากเลยครับ ก่อนที่จะรับแสดงเรื่องนี้ การรักษาทางการแพทย์เป็นเรื่องที่ไกลตัวผมมาก แต่หลังจากได้เอาภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับการรักษาทางการแพทย์มาศึกษาแล้ว ผมก็ติดมันทันที ทำให้คิดได้ว่าในช่วงอายุหนึ่ง เราน่าจะได้รู้อะไรเกี่ยวกับการรักษาไว้บ้างก็ดี คนที่ดู Code Blue แม้ว่าจะไม่มีปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพ แต่ถ้าดูแล้วรู้สึกว่าเป็นเรื่องใกล้ตัว ผมก็ดีใจแล้วครับ ถ้าผมเป็นพาหะโรค “Code Blue” แล้วทำให้ทุกคนเกิดอาการ “อยากจะดูละครต่อไปเรื่อยๆ” ได้ก็ดีซินะ

           ตอนที่ได้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ตื่นเต้นมาก ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีปฎิกิริยาต่อยานพาหนะมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว พอได้ขึ้นไปแล้วก็แปลกใจมากที่มันไม่ค่อยโยกเท่าไหร่ คงเพราะเป็นเฮลิคอปเตอร์ที่พัฒนามาเพื่อใช้ประโยชน์ทางการแพทย์ ก็เลยต้องปลอดภัยกับผู้ป่วย เดี๋ยวนี้พอเดินๆ อยู่แล้วได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ทีไรจะต้องคิดถึงเฮลิคอปเตอร์ทางการแพทย์ทุกที เพราะตั้งแต่ถ่ายฉากนั้นไปแล้วก็ไม่ได้ขึ้นอีกเลย อยู่แต่ในสตูดิโอตลอด ก็เลยไม่ได้ยินเสียงบินของเฮลิคอปเตอร์เลย (หัวเราะ)